Oei, een ree aangereden

Het jachtseizoen in Zweden is aangebroken. In het tweede weekend van oktober wordt deze altijd ingeluid met knallen en het opjagen van het wild. Het gevolg? Het is nogal ongezellig in de bossen. Dieren weten de rust niet meer te vinden en rennen continu. En toen het een beetje schemerig was, reed ik tegen een ree.

Dit lied zong ik met mijn koor in Kila om het jachtseizoen te openen. Halve Kua betekent halve koe, oftewel een halve eland.

Albert en ik reden van ons huis naar een zangavond van de kerk. Onze kerk (Korskyrkan Karlstad) zit in Karlstad en dat is ongeveer 50 minuten rijden vanaf ons huis. We hebben twee routes. De een is via de snelweg (Nysäter – Grums – Karlstad). Deze route is tien kilometer langer, maar kost evenveel tijd als de kortere route. Als we de korte route nemen, gaan we een groot deel over een grusväg. We rijden een kilometer en pakken daar de pont (linfärjan Byälven) om over de rivier Byälven te gaan. Vervolgens rijden we kriskras door de bossen (Södra Högsäter – Skäggebol – Borgvik) en komen we ook bij Grums en pakken daar de snelweg verder naar Karlstad.

Meestal pakken we de kortste route. Niet alleen omdat we zo minder benzine verbruiken, maar ook omdat deze route veel avontuurlijker is. Op een vroege zaterdagochtend in april/mei kwam ik daar bijvoorbeeld moeder zwijn met zes kleintjes tegen. Ook zien we hier regelmatig elanden, herten of reeën. Over die tien kilometer delen we de weg met ongeveer één a twee auto’s. Het is er natuurrijk en heel rustig.

Met 80 á 70 tegen een ree

Die avond moesten we rond 19 u in Karlstad zijn. Het schemerde al. Ik kwam van de grusväg af en reed op een asfaltweg richting de snelweg naar Karlstad. Vanuit de linkerkant zag ik een ree de weg opschieten. Ik remde automatisch. En toen kwam er een tweede. Tegen die reed ik met een vaart van 80 á 70 kilometer aan. In mijn spiegel zag ik hem het wegdek over schuiven. Verbaasd en geschrokken reed ik verder. O wat naar dit.

Albert kwam direct bij zijn positieven en zei: omkeren! We reden terug en zagen de ree happen naar adem. Zijn ogen draaiden en er liep bloed uit zijn bek. Ik zette de auto voor de ree en deed de waarschuwingslichten aan. Al snel stopte er iemand voor de ree en keek met ons mee. “Je moet een jager bellen, dan kan hij de ree doodschieten”, zei ze. Albert hing al aan de telefoon voor de politie, maar stond al vijf minuten in de rij. Dat duurde te lang, vond de vrouw en belde een jager vlakbij.

Gat in de bumper

Het eerste wat ze aan de jager vroeg was ‘heb je kinderen bij je?’. Dat was niet aan de orde en hij kwam direct. Ondertussen werd de ree rustiger en ging uiteindelijk dood. Toen hij arriveerde, stond Albert nog steeds in de telefonische rij bij de politie. De jager blikte naar de ree en zij dat hij dood was. Hij nam de ree mee en sleepte het dier aan een poot zijn auto in.

De vrouw vond het ook genoeg geweest en liep naar haar auto. “Meld dit ongeluk bij de politie en check je auto even.” Kak, daar had ik heel niet aan gedacht. Schade zouden we hier toch niet van hebben, dacht ik nog. Maar wel, namelijk op de plek waar ik de ree raakte was de bumper weg. Vreselijk, ook dat nog. Inmiddels belde Albert de politie opnieuw en die zei doodleuk, “maar wij hebben onze eigen jagers”. Wat dacht ze dan? Dat we twintig minuten gingen wachten totdat de telefoon werd opgenomen en het dier de hele tijd pijn had?

Auto laten maken

Ook meldden we het bij de verzekering. Gelukkig hebben we een ‘helförsäkring’, oftewel WA +. Ook geldt er geen eigen risico op schade door dieren. Dat zegt maar weer hoe vaak het voorkomt. Zou ik nu kunnen zeggen dat ik de inburgeringscursus heb afgerond?

Heb jij weleens een ree of wild zwijn in het wild gezien?