Heimwee, of toch niet?

Oh wat heb ik een heimwee gehad. Voordat ik halverwege september naar Nederland ging, zei ik nog tegen Albert ‘misschien blijf ik wel in Nederland’. Maar toen ik in Nederland was, wilde ik snel weer terug.

Toen we in maart naar Zweden vertrokken, was de planning om rond juli naar Nederland te gaan. Diverse mensen hadden hun vakantie bij ons gepland. Het kwam erop neer dat we in april, juli en september gasten uit Nederland kregen. Eén voor één zegden zij af en wij merkten ook al snel: wij kunnen ook niet naar Nederland in juli. Zowel Zweden als Nederland zeiden: komen jullie maar niet naar ons.

Van Malmö (Zuid-Zweden) naar Travemünde (Duitsland)

Ik voelde me erg opgesloten, want ik kon niet naar mijn familie en vrienden toen ik dat wilde. Dit kwam bovenop de opstartproblemen van het sociale leven in Zweden. In juli trok het niet meer zo goed. In een emotionele bui riep ik ‘als ik nu in Nederland ben, blijf ik daar’. Je begrijpt, dat deed manlief pijn. Maar het was wel wat ik op dat moment voelde.

Weer welkom in Nederland

In september was het zover. Zowel Zweden als Nederland zeiden weer: jullie zijn welkom! Vrienden besloten een deel van hun vakantie bij ons door te brengen. Hun terugreis naar Nederland vond ik een mooie aanleiding om ook naar Nederland te reizen. Mijn ouders zouden namelijk eind september hun 35-jarig huwelijk vieren en daar wilde ik heel graag bij zijn.

Naar Nederland gaan, betekent ook mondkapjes dragen op de boot, in Duitsland en in het OV. Tante Liezbeth uit Leiden maakte een aantal fleurige mondkapjes voor ons en we gebruiken ze nog steeds.

Wat was het heerlijk om weer in mijn thuisland te zijn. Ik wilde ontzettend graag naar de Albert Heijn en alle producten kopen die ik zolang heb gemist. De verse groenten met pure smaken, de rijkgekleurde smoothies, de frisse karnemelk en bovenal: hagelslag. Het was geweldig om alles waarvan ik hou op een paar vierkante meter te zien.

Zo druk!

Er was iets wat ik niet had verwacht. Hoewel mijn verlangen naar Nederland groot was, werd ik al op de eerste dag ´gek’. Eerst zette ik vrienden uit Nederland in Ede af. Daarna besloot ik even naar het centrum te gaan, maar tjonge, wat druk! Auto’s sloegen links en rechts, fietsen reden voor en achter me. Een wandelaar stak over. Er was niet één zebrapad, maar wel vier achter elkaar. Een trein kwam voorbij. En dat allemaal in een klein centrum. Ik kon het niet zo goed handelen.

Het voelde zó intens. Ik ervaarde een fysiek en mentaal ongemak. Er was zo weinig ruimte voor mijzelf. Mensen hadden haast, duwden met een winkelkarretje tegen mij aan om erlangs te kunnen en maakten geluiden om gehoor te geven aan hun emoties. Ik verlangde terug naar mijn heerlijke rustige huis in Zweden, waarbij ik achter mijn bureau uitkijk over de landerijen, heuvels en reeën die achter elkaar rennen. Waar ik niet continu gebouwen, mensen of auto´s zie. Waar ik niet continu gestoord word door niet-natuurlijke geluiden. Nadat ik mijn ´lijstje´ in Nederland had afgewerkt, besloot ik ook zo snel mogelijk weer naar Zweden te gaan. RUST.

Inmiddels ben ik alweer ruim twee maanden terug. De heimwee die ik in het begin van onze emigratie had, heb ik niet meer ervaren. Terug naar Nederland gaan heeft mij wel veel geleerd.

Wat ik leerde van even naar Nederland gaan

  • Nederland is Nederland en Zweden is Zweden

Voordat ik naar Nederland ging, had ik het gevoel dat alle ongemakken die ik in Zweden ervaarde in één klap in Nederland weg zouden zijn. Uiteraard is dat niet zo. Ik kreeg er zelfs nieuwe ongemakken erbij. Nederland is niet beter dan Zweden en Zweden is niet beter dan Nederland. Het verschil zit ‘m in de gewenning. Ik ken de weg in Nederland, weet bij welke instanties ik moet zijn en veel situaties lopen hoe ik verwacht dat ze lopen. Die gewenning had ik nog niet in Zweden, maar krijg ik wel steeds meer. 

Söt Noach!
  • De mensen maken mijn thuis

Hoewel ik graag tijd alleen doorbreng en niet per sé een gezelligheidsmens ben, heb ik wel mensen om mij heen nodig. En dat hoeven niet alleen Albert en Noach te zijn. Ik ben graag in hun nabijheid, maar ik heb meer nodig. Mensen die mij inspireren verder te denken, andere activiteiten uit te proberen, nieuwe inzichten geven of mij simpelweg uitdagen. Nu ik weer op een koor zit en diverse mensen ontmoet, voel ik me weer opleven. Ik bouw weer geschiedenis op en mensen weten van mij af.

  • Emigreren is loslaten

Emigreren is ook een rouwproces. Eerst is alles fantastisch, interessant en spannend. Maar daarna komt het gevoel van gemis. Ik ben geen mens dat iedere week bij een vriendin thee wil leuten. Ik bel ook niet iedere dag met mijn moeder. Ik wil zoveel prikkels helemaal niet. Maar het feit dat Albert en ik heb gekozen om elders een avontuur aan te gaan, betekent wel dat we iets achterlaten. Datgene wat we achterlaten gaat gewoon verder en daar zijn wij geen groot onderdeel meer van. En dáár oké mee zijn, is toch loslaten.   

  • Ik gedij op rust

Waar sommigen kiezen Nederland te verlaten vanwege de drukte was dat voor mij geen onderdeel. Het ging mij om te ervaren wat er méér is in de wereld; méér te zien van Gods schepping en méér te ervaren dat je ook zonder alles wat bekend is kan leven. Ik wilde mij lostrekken van de bestaande structuren om een rijker en meer verbonden leven te krijgen.

Ik had niet verwacht dat ik zo sterk het verschil in ruimte en vrijheid zou ervaren; en dat het voor mij veel verschil maakt in hoe ik mij ontwikkel. Prikkels (geluid van auto´s, beperkt zicht door gebouwen of weinig fysieke ruimte door veel mensen) in de omgeving nemen ongemerkt ruimte in mijn hoofd in die anders wordt gebruikt voor gedachten, creativiteit enzovoort. Nu ik die prikkels niet meer heb, heb ik minder last van mensen in mijn omgeving (ja, ik had daar oprecht last van – mensen zenden veel uit hoor!), heb ik minder last van angstige gedachten en ben ik bewuster van mijn eigen gevoelens. De haast is weg. Ik gedij op rust. Ik ben onwijs dankbaar dat ik dit mag ervaren en er nu al van mag genieten.