We hebben een huis gekocht!

Hej! Wat is dit alweer een tijdje geleden. We hebben veel bij te praten, want we zijn verhuisd naar ons eerste gekochte huis! Zowel Albert als ik hadden nooit verwacht een huis te kopen, maar dit voelde goed en zodoende.

De buitenkant van ons nieuwe huis.

Wij woonden in Södra Högsäter in Zweden. Dat is een dorpje van pakweg dertig huizen. Een vriendin uit de buurt wees mij erop dat er een huis te koop stond. Ik dacht nog ‘ja, leuk, maar wij hebben al een huis voor anderhalf jaar gehuurd, dus nee, ik ga niet kijken naar andere huizen´. Albert en ik dachten een poosje na en bedachten toch, laten we maar eens gaan kijken. Het kan altijd voor de toekomst handig zijn, toch? Daarbij was het huis ongeveer 40.000 euro, dus mochten we het willen kopen, zou het niet om een schrikbarend hoog bedrag gaan.

We bekeken het huis en schrokken van de staat. Het was echt slecht. Je zou kunnen zeggen dat alleen de buitenmuren oké waren en verder alles vervangen moest worden. En dan te bedenken dat de buitenmuren met asbest waren bedekt. Buren zeiden dat de eigenaar veel te veel geld voor het huis vroeg.

Rondneuzen op de Zweedse Funda

Bij Albert begon het te kriebelen en besloot rond te neuzen op Hemnet (de Zweedse Funda) en vond diverse huizen passend bij onze ´mogelijke eisen´. We hebben nooit een eisenlijstje gemaakt eigenlijk. Maar als ik terugdenk, hadden we die wel. Mijn enige duidelijke eis was dat er plaats moest zijn voor familie en vrienden om te komen logeren. Dan kom je al snel uit op een huis met vijf kamers (woonkamer, kantoor, slaapkamer en twee kamers voor gasten (slaapkamer en woonkamer). Buren zou ik ook erg op prijs stellen, want anders wordt het zo eenzaam. Albert hechtte voornamelijk waarde aan de locatie, want zoals hij zegt “je kunt alles aan een huis veranderen, behalve de locatie”. Geef hem eens ongelijk.

Ons uitzicht!

Kålsäter Ljungbacka

In een regenachtig weekend waarin we toch hout moesten halen voor de kachel, besloten we zijn selectie huizen eens aan de buitenkant te bekijken. De eerste stop was Kålsäter Ljungbacka. Ik was meteen verliefd op de locatie en ligging. Bovenaan een heuvel, buren eromheen en een bos achter het huis. Onder de heuvel glijdt een beek voorbij. Albert vond de locatie prachtig en ik vond het huis mooi. We besloten dat we meer informatie wilden. Maar toen moesten we die weg nog af.

We hadden de kar achter de auto om het hout te halen, maar konden nergens keren. We reden door naar het einde van de straat, maar ook daar geen vändplats (keerplek). Ik gaf een flinke dot gas om dan hopelijk op het terrein van de eigenaar boven aan de heuvel te kunnen keren, maar helaas. De Berlingo trok het niet. De eigenaar kwam met zijn Chihuahua naar buiten om ons te helpen. Hij was vrachtwagenchauffeur geweest en wist dus exact hoe het moest. En zeker, binnen no time stonden we met de neus de goede kant op. “Wat komen jullie eigenlijk hier doen?” vroeg hij toen. Nadat we de situatie uitlegden, zei hij “maar ik heb wel een sleutel van het huis, want de vorige eigenaar hielp ik af en toe. Je kunt het huis ook van de binnenkant bekijken als jullie willen?”.

Huis gekocht!

Alles in het huis beviel ons. Mooie hoge muren, een houtkachel in de keuken (in het vorige huis moesten we naar de kelder en drie ruimtes verderop), alles was goed onderhouden en het voelde simpelweg erg fijn en logisch. Daarbij is de façade bekleed met steenbord en de kozijnen zijn van plastic, beiden behoeven dus geen onderhoud. Ik zei min of meer, ik wil dit huis!

Ik ga het snel afronden, want jullie willen vast foto´s zien. We klopten bij de makelaar en later bij de bank aan. We deden een bod, de eigenaar accepteerde dat. En twee maanden later hadden we de sleutel! Later schrijf ik nog een blog over de nuances en stappen in dit proces, want het ging niet helemaal vanzelf 😊. 18 december kregen we de sleutel van het huis. Wat een gek moment! We besloten gelijk te verhuizen, omdat we anders nog een tijdje zouden moeten wachten vanwege de gekke dagen die er zouden komen. Inmiddels heb ik ook wat ruimtes onder handen gezien. Kijk mee (en van harte welkom in ons huis in het echt te bekijken)!

Woonkamer. Ons huis is gebouwd in 1930 en is daarom vrij oud. Wij vielen op de karakteristieke details, zoals de deuren.
Noach in ons kantoor.
Slaapkamer! Inmiddels heeft deze andere gordijnen, twee mooie lampjes en een plank. Maar ach, een huis verandert altijd toch?
Onze houtvoorraad in de keuken. Hier zat eerst een koelkast. Die hebben vrienden van ons eruit gehaald. Toen bleef er een tochtig lelijk gat over. Ik heb die vanbinnen bekleed met hout, dit geverfd en afgewerkt met een lijst en lichtjes. Onze keuken heeft diezelfde groene kleur, maar daar heb ik nu geen foto´s van. Volgt nog.
Onze hal voordat ik hem onder handen nam (ja, ik doe het klussen XD).
De hal vanuit de hoek van de kapstok.
De hal onder handen genomen! Het idee is geïnspireerd op een winterlandschap.
Het gele op de muren stond mij niet zo aan. Ik besloot er wit overheen te doen, en toen bleken de deuren meer geel dan wit te zijn! De deuren heb ik tegelijkertijd ook maar geverfd. Wat een karwei.
En vanuit de andere hoek weer. Wij zijn zo tevreden over het resultaat! Veel rustiger zo, maar nog steeds natuurlijk en sfeervol.
En ons toilet! Die was eerst zalmroze. Dat klinkt schattig en mooi, maar was echt verouderd. Dit was de eerste ruimte die ik verfde. Tegen Albert zei ik nog (het was tien uur ´s avonds) “Ach, zo´n kleine ruimte heb je in een uurtje geverfd”. Drie uur later kroop ik in bed. Maar het resultaat is mooi!