Plotseling vertrek naar Zweden

We zijn in Zweden! Zestien dagen eerder dan gepland. Vrijdag hoorden we dat Noorwegen, Denemarken en Polen de grenzen sloten. Dit om de verspreiding van het Coronavirus tegen te gaan. Dit zette voornamelijk Albert en later ook mij (Klarinda) aan het denken. Zou Zweden ook de grenzen sluiten? Zaterdagochtend belden we voor advies onze emigratieadviseur. Hij zei: ga zo snel mogelijk naar Zweden.

Ik wilde helemaal niet zo snel naar Zweden. We hadden een verhuisfeestje gepland, ik had nog een leuk interview staan en ‘haastige spoed is zelden goed’. Maar als dat zou betekenen dat we mogelijk drie maanden verplicht in Nederland moeten blijven en ik geen werk zou hebben, zou dat flinke financiële gevolgen hebben. Het advies van de adviseur trok mij over de streep: laten we zo snel mogelijk gaan.

We maakten een plan om in anderhalve dag á twee dagen naar Zweden te rijden. Dit gaf een rustig gevoel. We zijn al een jaar bezig met de emigratie. Dan maar snel. Het meeste hadden we toch al geregeld.

Spullen selecteren, inpakken en wegbrengen

Ik stortte me op het selecteren en inpakken van spullen. De stapel van spullen die naar Zweden of naar de kringloop moest werd groter en groter. Albert stopte de spullen die naar de milieustraat en de kringloop moesten in de auto. Terwijl we naar de milieustraat reden, stroomde mijn telefoon vol met berichtjes op Marktplaats. Ik had namelijk vrijdag verschillende meubels te koop gezet op Marktplaats. Ongeveer acht mensen wilden onze vriezer wel hebben. Om te kunnen hamsteren?

Ons tweede ritje was naar de opslag. Hier staan de spullen die we later willen weggeven of verkopen. En ons derde ritje was naar de schuur van onze verhuurders. Hier staan alle spullen opgeslagen die op termijn naar Zweden moeten. En ons allerlaatste ritje, zo rond half tien ’s avonds, was naar Alberts familie. Zo hadden we toch nog een minifeestje. Eén uur waren we weer thuis en konden we slapen. In een leeg huis en kaal huis.

Veel emoties

’s Nachts kon ik niet slapen. Wat een hectiek. Ik vind het moeilijk om op één dag zoveel belangrijke beslissingen maken én iedereen die ons lief is op de hoogte te stellen. Zoveel emoties! Ook Noach had het moeilijk. Hij ijsbeerde het huis rond. Soms ging hij even liggen en stond daarna weer op. Zijn plek was weg! En hoewel hij nooit blaft, blafte hij nu wel als wij ‘weg’ gingen. Alles om hem heen veranderde en als wij, zijn roedel, ook nog weg zouden gaan: tsja, dat is gevaar!

Ook toen we zondag wegreden hadden we dubbel gevoel. Het voelde vrij, maar ook ‘zwaar’. Dit waren onze laatste momenten in Nederland. De omgeving hiel ook niet mee. Het was erg stil op straat.

16 dagen eerder dan gepland emigreerden wij naar Zweden. Wij wilden de maatregelen tegen het Coronavirus voor zijn.

Op tijd voor de boot

Gelukkig konden we doorrijden en waren we een uur voor vertrek op de boot. Daar zaten we dan in onze hut zonder ramen. Alles wat we moesten doen is gelukt. We voelden ons gezegend. Maar wat nu? Net zoals in Nederland zullen we ook in Zweden de eerste tijd geïsoleerd moeten leven. We lieten het maar voor wat het was. Morgen weer een nieuwe dag. Eerst uitrusten ?